“Ik heb niet veel te verbergen, dus van mij mogen ze alles weten.”  Dat is het idee van veel mensen over hun privacy. We houden op een gemiddelde dag echter meer vóór ons dan dat we delen, zelfs Facebook en Twitter hebben daar niks aan veranderd en zo hoort dat ook.

Het zijn geen terroristische plannen die we verborgen houden of een keer zwartrijden in de metro, maar gewoon onze innerlijke belevingswereld enerzijds en de gefilterde (en dus beperkte en dus deels verborgen) manier waarop we onszelf presenteren binnen verschillende sociale gremia anderzijds.

Het gaat niet over criminaliteit

Privacy gaat namelijk helemaal niet over crimineel gedrag. Een veel voorkomend misverstand dat degene die baat hebben bij jouw gebrek aan privacy graag gebruiken om die privacy steeds meer te beperken. Privacy gaat over jouw recht om dingen voor je te houden, om meningen te hebben die anderen niks aangaan, om seksuele fantasieën te hebben die je alleen met een geliefde wilt delen of helemaal niet, omdat het fantasieën zijn, die alleen voor jou en in Jouw hoofd van belang zijn.

Het gaat over het recht om vrij te bewegen zonder dat iemand anders – zonder jouw medeweten – je in de gaten houdt, conclusies trekt over de keuzes die je maakt en er potentieel ook nog eens consequenties aan verbindt. Of dat nou overheden zijn of bedrijven. Beide hebben de plicht om onze privacy te bewaken en wij hebben de plicht daarop toe te zien. Onze privacy is niet voor niks vastgelegd in de universele verklaring van de rechten van de mens.

Artikel 12

Niemand zal onderworpen worden aan willekeurige inmenging in zijn persoonlijke aangelegenheden, in zijn gezin, zijn tehuis of zijn briefwisseling, noch aan enige aantasting van zijn eer of goede naam. Tegen een dergelijke inmenging of aantasting heeft een ieder recht op bescherming door de wet.

Kijk en huiver

Voordat ik ontplof in een tirade over privacy en het gebrek aan interesse voor datgene wat jou en mij de ruimte biedt om in vrijheid te zijn, voelen en denken wat we willen, wil ik je graag wijzen op vier top-documentaires die je in de waan van de dag misschien over het hoofd hebt gezien. Kijk en huiver en wanneer je dat hebt gedaan, doe iets, want wij zijn de enigen die zo’n groot belang erbij hebben, dus wij zijn de enigen die dit kunnen pareren.

01

Terms & conditions may apply

Na het zien van deze documentaire op een zonnige zondagochtend, wilde ik direct iets doen. Maar wat? Ik besloot wat centen aan te gooien tegen o.a. BOF en Wikileaks. Daarmee ben ik er nog niet, maar het is in elk geval iets. De film schetst wat er wordt vastgelegd, hoe daarmee om wordt gegaan en waarom dat moet stoppen. Het licht ook interessante onderdelen van allerlei voorwaarden van grote technologiebedrijven uit en hoe bijvoorbeeld Google aan geschiedsvervalsing doet rondom de eigen voorwaarden. Kijk naar deze film (te zien op Netflix). Heb je het gezien, kijk dan ook dit interview met de maker.

 

02

Panopticon: the privacydoc

Van een Nederlandse documentairemaker en ook in het Nederlands. Peter Vlemmix raakt gefascineerd door het verdwijnen van onze privacy en gaat op onderzoek uit. Hoe en waar worden we in de gaten gehouden en dat is niet mals.

Je kunt deze documentaire gewoon online kijken. Doe het!

 

03

Erasing David

In Erasing David Bond gaat Engelsman David op een missie om te verdwijnen. Maar dat blijkt nog niet zo gemakkelijk in een tijd waarin elke stap die we nemen wordt vastgelegd. Een fascinerende documentaire.

 

04

Facebook user privacy & security

Heb je nummer 1 van deze lijst gekeken, dan ben je Mark Zuckerberg al tegengekomen. Een discussie over online privacy is natuurlijk niet compleet zonder de levenloze blik van de jonge miljardair, die jouw data voor dikke dollars verkwanselt. Het lijkt me dan ook redelijk om het product van The Zuck een eigen plekje op deze lijst te geven.

 

Bonus

The Pirate Bay Away from the keyboard

Deze documentaire gaat niet direct over privacy, maar wel over de grote belangen die er online spelen en geven een inkijk in waarom onze privacy niet relevant wordt gevonden. Away from the keyboard vertelt het verhaal over de oprichters van The Pirate Bay en de rechtszaak die door Hollywood tegen hen is aangespannen. Het toont ons dat de commerciële belangen zo groot zijn dat basale rechten niet langer tellen. Mensen die iets aan die status quo proberen te veranderen lopen – toevallig – tegen allerlei problemen op.

Ik doe mijn aluhoedje graag af, maar moet denken aan Julian Assange, die na het lekken van documenten en beelden die de Amerikaanse overheid liever niet openbaar had gezien, tegen problemen opliep die diezelfde overheid wel erg goed uitkwamen. Echter ook aan Bradley Manning, die de bestanden naar Assange lekte en toen zonder boe of bah achter tralies verdween, zonder dat  zijn meest basale rechten werden gerespecteerd. Of Edward Snowden die ons leerde over PRISM en en de petabytes aan data die over ons wordt opgeslagen (ja, ook over ons hier in Nederland) en dat moest bekopen met een leven op de vlucht.

Ja, de jongens van TPB zijn van een andere orde. Wat deze documentaire echter laat zien is dat waar het gaat over het internet, zowel bedrijven als overheden, maffia-tactieken gebruiken die hun weerga niet kennen.  Plus dat de manier om dat te pareren niet zit in het met open mond kijken naar deze documentaires, maar daadwerkelijke actie.

 


4.225 keer gelezen | Geschreven door